เจ้าก้อนเมฆ

posted on 19 Mar 2009 16:01 by todayispresent in StoRies

 

"น่ารักจังเลย ตัวนุ่มนิ่ม น่ากอด"

 

เด็กน้อยกำลังชื่นชมเจ้าตุ๊กตาสีขาวขนปุยนุ่มนิ่มมาที่เธอเพิ่งได้มาเป็นเจ้าของ

พวกผู้ใหญ่บอกเธอว่าเป็นตุ๊กตาแกะ แต่เธอเลือกที่จะตั้งชื่อมันว่า เจ้าก้อนเมฆ

 

" ก็ก้อนเมฆเป็นอะไรก็ได้ วันนี้ก้อนเมฆเป็นแกะ " เด็กน้อยให้เหตุผล

 

 

ทุกๆวันเมื่อกลับจากโรงเรียน เธอจะมาเล่นกับเจ้าก้อนเมฆเสมอ

มันคงเป็นเมฆวิเศษจริงๆ เพราะเป็นได้ทุกอย่างที่เธออยากให้เป็น

วันไหนที่เธออยากเป็นแม่ค้าขายของ เจ้าก้อนเมฆก็จะมาเป็นลูกค้าที่น่ารัก

หากเธออยากเป็นนักออกแบบเสื้อผ้า เจ้าก้อนเมฆก็ต้องคอยลองชุดใหม่ๆให้

บางวันที่เธออยากเป็นคุณครู เจ้าก้อนเมฆก็แปลงร่างเป็นนักเรียนได้ทันที

 

 

ทุกๆปีเมื่อได้เหรียญรางวัลกลับมา พอถึงบ้านเธอก็จะรีบเอามาอวดและคล้องให้เจ้าก้อนเมฆร่วมชื่นชม

เมื่อโดนดุ เสียใจ ร้องไห้ มันก็จะเป็นที่ให้เธอแอบซับน้ำตา

 

ไม่ว่าจะสุขหรือเศร้าเจ้าก้อนเมฆก็จะรับรู้ด้วยเสมอ

เธอเติมความรักให้มันทุกวัน และมั่นใจว่าตนเองก็ได้รับรักตอบเช่นกัน

 

 

เวลาผ่านไป ชีวิตก็มีอะไรอะไรที่ต้องเพิ่มขึ้นตามจำนวนอายุ

วันหนึ่ง เจ้าก้อนเมฆ ก็หลุดจากอ้อมกอด มานั่งนิ่งอยู่บนหัวเตียง

แม้ไม่ไกล แต่ก็ไม่ชิดใกล้เหมือนก่อน

พอหันมามองอีกที เจ้าก้อนเมฆก็เปลี่ยนสี จากที่เคยขาว กลับกลายเป็นเทาหม่นๆ

 

"ฝุ่นมันจับนี่นะ ซักแล้วเอาไปเก็บดีกว่า"

เธอลูบหัวเจ้าก้อนเมฆแล้วยิ้มให้หนึ่งที ตอนนี้เธอไม่มีอะไรที่จะต้องเล่าให้มันฟังอีกแล้ว

ข้างตัวเธอมีเพื่อนมากมาย และยังมีเขา คนที่เธออยากจะแบ่งปันอ้อมกอด รอยยิ้ม น้ำตา

และทุกเรื่องราวในชีวิตด้วยกัน..

 


แต่ก็อย่างที่รู้กัน ว่าเรื่องราวของความรักก็ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

จนวันหนึ่งที่ที่เดิมก็ไม่มีแม้เงาของคนคนเดิมอีกต่อไป

  

 

เธอเคยได้ยินว่า ความไม่เชื่อใจ จะเร่งให้ความสัมพันธ์จบลงเร็วขึ้น

แต่เธอก็ได้เรียนรู้ว่าใช่ว่าเชื่อใจแล้ว จะช่วยรักษาให้มันคงอยู่ได้ตลอดไป

บางทีที่ความไม่เข้าใจ ก่อให้เกิดปัญหาขึ้นมากมาย

แต่สุดท้าย ก็เพราะความเข้าใจนี่เอง ที่บังคับให้เธอต้องแยกทาง

 

ก็ในเมื่อคนเราไม่ใช่กระปุกออมสิน ที่หยอดใส่เท่าไหร่ก็จะเพิ่มขึ้นเท่านั้น

พอเต็มกระปุกก็สามารถเอาไปแลกของขวัญชิ้นใหญ่ที่อยากได้

 

สุดท้ายแล้ววันที่กระปุกถูกทุบ เราอาจจะค้นพบว่า ภายใน มันอาจไม่เหลืออะไร

 

 

 

เธอเริ่มลงมือจัดเก็บชิ้นส่วนความทรงจำ ลงในกล่องกระดาษใบใหญ่

ตั้งใจจะเก็บทุกอย่าง ให้พ้นจากโลกที่เธอเห็น รูปถ่าย ซีดี จดหมาย เสื้อผ้า ดอกไม้ และตุ๊กตา

ชิ้นส่วนของอดีต คล้ายจะประกอบกันเป็นรูปเป็นร่างในกล่องใบนั้น รอที่จะถูกจะปิดให้แน่นหนา

ไม่ให้มีอะไรหลุดออกมาอีก

 

 

แต่อะไรที่ไม่เห็น ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มี แผลที่ใจก็อาจจะเป็นเช่นนั้น

วันที่แผลหายเจ็บ ร่องรอยภายในก็ยังคงอยู่

 

 

ท่ามกลางความทรงจำที่ฟุ้งกระจายนั้น เธอพบเพื่อนเก่า

เจ้าก้อนเมฆ นั่งอยู่มุมหนึ่งของตู้เสื้อผ้า

 

อดีตไม่ได้มีแค่ตอนเดียว 

 

เจ้าก้อนเมฆกลับมาอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง รอยยิ้มจากช่วงเวลาแห่งสุขและทุกข์ปรากฎขึ้น

 

 

คืนนั้น ใต้ผ้าห่มผืนเดิม เธอเอาหน้าซุกปุยเมฆ

และในรอยยิ้มทั้งน้ำตานั้น..

 

..ความรัก..ยังคงอยู่